زیر باران در گورستانی با قبر های باز قدم میزد. جسد مردی با لب های نیمه باز نظرش را جلب کرد. جسد کفن پیچ نبود. ناخن های سیاهش را بر سینه ی برهنه ی مرد کشید. قطرات باران به میان لب های بی روح مرد میلغزید. آرزو داشت تنها برای لحظه ای روحش را با او شریک شود...

   از خواب بیدار شد. رو به سقف. چشم هایش نمیدید. اتاق غرق نور خورشید بود. یک نفر پرده های کلفت پنجره ی اتاقش را کنار زده بود. چشم هایش را بست. چه خواب عجیبی! به پهلوی چپ غلتید. دست راستش پیکری را لمس کرد. چشم هایش را گشود. تنها نبود. دست های سفیدش پوست تیره ی مردی را لمس میکرد. ترسید. سینه ی مرد با دم و بازدم حرکت میکرد. پس زنده بود! ترس جای خود را به تعجب داد. گوشید وقایع شب گذشته را به خاطر آوَرَد اما تنها تصویر گورستان ِ خوابش به ذهنش آمد و آن مرد...

   دستی از پشت او را در آغوش کشید. برگشت. سمت راستش مرد نیمه خوابی با موهای مشکی دراز کشیده بود. مرد لبخند گیجی به لب داشت و بخشی از چهره ی رنگ پریده اش زیر مو هایش پنهان بود. ظاهرا گیج تر از آن بود که پلک هایش باز نگه دارد.

   از وسط تخت به پایین خزید. به سمت در کمد رفت و ربدوشامبرش را به تن کرد. چشم هایش را مالید. انگشتانش سیاه شدند! به سمت آینه رفت. دور چشم هایش سیاه بود. نگاهش به کتاب بوف کور روی میز آرایش افتاد. شیشه ی لاک مشکی روی کتاب بود.

   به قهوه نیاز داشت. پیش از ترک اتاق نگاهی به دو غریبه روی تخت انداخت. هیچ کدام شبیه به مرد ِ گورستان ِ خوابش نبودند.

   در آشپزخانه سرگرم درست کردن قهوه شد و کوشید وقایع شب گذشته را به خاطر آوَرَد و اینکه چه کسی پرده های کلفت پنجره ی اتاقش را کنار زده بود؟!